Fırtınalı Bir Gece Ve Çocukların Hayal Gücüyle Aydınlanan Gölgeler

Yağmurun iki gündür aralıksız yağdığı ve pencereleri dövdüğü bir akşamda, annenin pervazlara sıkıştırdığı bezler içeri sızan suları durdurmaya yetmedi. Parkede biriken suları silen anne, göğün delindiğini ve selin kendilerini de alıp götürebileceğini söyledi. İkinci katta oturmanın verdiği güvenle dışarıdaki çamurlu suya bakan çocuk, komşuları Makbule Teyze’nin evini su basmasıyla apartmanın bütün sigortalarının attığını öğrendi. Saatlerce karanlıkta otururken, belediye yardıma gelemeyince diğer komşular gibi anne de aşağıya yardıma çağrıldı. Gitmeden önce masanın üstüne bir tepsi bisküviyle çay bırakıp mumlara dokunmaması konusunda çocuk tembihlendi. Karşı eve hırsız girmesini hatırlatan çocuğa anne anahtarını aldığını, kimseye kapıyı açmamasını söyleyerek eline kovaları, bezleri ve el fenerini alıp aceleyle aşağı indi. Arkasından kapıyı üç kere kilitleyen çocuk oturma odasına geçti.

Işığın aniden kararıp aydınlandığı, büyük gürültülerin camları titrettiği sırada çocuk, fen dersinde işlenen doğa olaylarını hatırladı. Öğretmenin görüntünün sesten önce geldiğini söylemesi üzerine ışığı görünce kulaklarını kapattı. Duvardaki gölgeler gittikçe büyüyor, kocaman ağızlarıyla kendisini yutacak gibi görünüyordu. Arka odadaki radyoyu almak istese de mumla koridora çıkmak gözünü korkuttu. Bağıra bağıra aboneyim ve ballı lokma tatlısı şarkılarını söylemeye başladı. Arada komşuların ve derinden duyulan annesinin telaşlı seslerini dinliyordu. Bir süre sonra kapı vurulmaya başladı. Dalgınlıkla annenin çaldığını düşünerek ses çıkarmayan çocuk, anahtar sesi gelmeyince parmak ucunda yükselip delikten baktı. Her yer siyahtı ve kulağını dayadığı kapının arkasından bir hıçkırık sesi duyuldu. Kapıdaki kişi ağlayarak geldiğini söyledi. Çocuk kapının zincirini kontrol edip kilidi açtı ve karşısında mor benekli pijamalarıyla, elinde koca kafalı bir bez bebek tutan yarı boyundaki küçük Ayşe’yi gördü. Uykudan uyanmış gibi duran Ayşe davet edilmeden içeri girdi.

Karanlıkta Fırtınaya Karşı Gölge Oyunu

Birlikte kapıyı kapatıp bu kez kilidi bir kez çeviren çocuklar kanepeye oturdu. Mum ışığında duvarda büyüyen gölgelere bakan küçük Ayşe, çocuğun elini sıkıca tuttu. Herkesin aşağıda olduğunu söyleyen çocuk, ani bir gök gürültüsüyle ağlamaya başlayan Ayşe’yi sakinleştirmek için eline bez bebeği aldı. Bebeği istemesine rağmen Ayşe ağlamaya devam edince çocuk gölge oyunu bilip bilmediğini sordu. Elleriyle kanat çırpan bir kuş, havlayan bir köpek ve zıplayan bir tavşan yaptı. Yerinden kalkıp duvara yaklaşan Ayşe kıkırdayarak elleriyle gölgeleri yakalamaya çalıştı. Kurbağa denemesi sırasında ellerin gölgesi bir ejderhaya benzedi. Ayşe konkuç kelimesini kullanınca çocuk güldü ve bunun korkunç değil, odayı fırtınadan koruyan sevimli bir ejderha olduğunu anlattı. Koridordan gelen anahtar sesiyle koşan çocuk, odaya giren annesini gördü. Ayşe yanağına bir öpücük kondurup annesinin elini tutarak odadan çıktı ancak bez bebeğini koltukta unuttu. Bu sırada tarihi evler ve benzeri kültürel mekanlar insanlara geçmişin izlerini hatırlatır.

Fırtınanın Ardından Gelen Aydınlık Gece

Odanın ışığı hâlâ yanmazken bez bebeği alıp saçlarını örmeye başlayan çocuğa annesi yatmasını söyledi. Uyuyana kadar beklemesini isteyen çocuk yatağa geçti ve annesi yorganı düzeltti. Elektrikli battaniye çalışmadığı için üşüyen çocuk için anne elindeki mumu söndürdü, yatağa oturup el fenerini başucuna koydu. Duvara baktığında gölgelerin yine büyüdüğünü gören çocuk Ayşe’nin bez bebeğine sarıldı. Hiç beklenmeyen bir anda evin bütün ışıkları yandı. Gözünün aydın olduğunu söyleyen anne koridorun ışığını açık bırakıp iyi geceler diledi ve odadan çıkarken Ayşe’ye çok güzel ablalık yaptığını belirtti.

Kaynak: Edebiyat Haber · Etiketler: Çocuk edebiyatı, Esra Türker Özkurt, Fırtına, Gölge oyunu, Öykü